Drugi.

“Hey Lucy, I remember your name.”

Skillet - Lucy

- Mmm. Wspaniale wyglądasz…

- Nadal, sądzę, że to beznadziejny pomysł. – skwitował Andy.

Stał przed czerwonym porsche na alei McKellar Cir i z nieukrywaną namiętnością bawił się kluczykami, nie zważając na otoczenie. Był ubrany w elegancki smoking a blond włosy opadały w nieładzie na oczy. „To dziwne”, pomyślałam, „Nigdy przedtem nie sądziłam, że jest przystojny.”

- Wskakujesz do auta, czy będziemy tak stać jak na wystawie? – ponaglił mnie ze zniecierpliwieniem.

Poszłam za jego przykładem, z nieco rozbawiona miną, patrząc jak mój przyjaciel próbuje drżącymi rękoma zapalić silnik.

- Może ja spróbuje… - zaproponowałam.

- Przestań! Już powiedziałem, coś na ten temat. To głupi pomysł i sam nie wiem czemu to robię…  

- Robisz to dla mnie. Zgodziłeś się. Umów się dotrzymuje! – powiedziałam z irytacją.

Andy nigdy nie potrafił się na mnie długo gniewać, a nawet gdy próbował to i tak mu nie wychodziło. Zawsze gdy miałam głupie pomysły, on próbował mi je wyperswadować. Nieskutecznie. Zazwyczaj dostawałam to czego chciałam.

- Owszem, zgodziłem się, ale zaczynam tego żałować.

Zapalił silnik, po czym ruszył aleją i skręcił w Palos Verder St, kierując się w dobrze znaną mi stronę.

- Skąd masz ten samochód? Kupiłeś? – zapytałam, próbując zmienić temat rozmowy.

- Nie, wypożyczyłem…. Chciałaś wyglądać na rozpieszczoną laleczkę, z milionerem u boku, który jak idiota spełnia wszystkie twoje zachcianki. No to masz. Wszystkiego najlepszego Rebecco. – powiedział z uśmiechem na twarzy, lecz na mnie nie spojrzał.

- Dziękuję. – szepnęłam i znów poczułam się tak jakbym miałam siedemnaście lat, tak jakby się nic nie zmieniło. Znów jechaliśmy w to same miejsce, znów razem, znów na moją prośbę.

Mimo wszystko, wiele się zmieniło. On. Ja. My. Las Vegas.

- Seksownie wyglądasz… - powiedział z nieukrywaną fascynacją w głosie.

- Nic się nie zmieniłeś. – stwierdziłam z rozbawieniem. – To dobrze. Przed sobą mamy całą noc - nie zmarnujmy tego. – dodałam.

***

Pomieszczenie do którego weszliśmy było wyłożone ciemną boazerią z małą liczbą okien. W rogu dużej sali stał barman za ladą, który przeprowadzał pokaz, chcąc zwrócić na siebie uwagę gości. Gdzieniegdzie były rozstawione stoły bilardowe i miejsca dla przybyłych klientów, będące w całości zajęte, przez obściskujące się pary lub grupy osób, z papierosami i  szklankami mocnych trunków. W drugim rogu sali, znajdowały się duże drzwi, przed którymi staliśmy i które, wedle napisu, prowadziły do „pokoju hazardu”.

- Gustowne miejsce. Sporo się zmieniło, mimo to, nazwa nadal pasuje do klimatu lokalu. – powiedział z sarkazmem, po czym z udawanym, zagranicznym akcentem, począł mówić „Smoke Cacino est fantastique! Oh! Billy! ”

- Och, Andy! Co ci zawiniła ta prostytutka? – zagadnęłam.

- No nic! Ja tylko nie mogłem znieść widoku, gdy kleiła się do tego gbura.

- Nie zapominaj, że to teraz twoja rola, mój ty milionerze… - mówiąc to, dotknęłam go delikatnie i musnęłam ustami jego ucho. – Jesteś gotowy by tam wejść? – spytałam.

- Nie. To znaczy tak! Tak! – wymamrotał. – Ale robię to tylko dla Ciebie.

- To świetnie. – rzekłam. – Pamiętaj o naszej umowie.

Puściłam go ze swoich objęć, po czym zamaszystym ruchem otworzyłam drzwi i wmaszerowałam do środka. Był to pokój, który doskonale pamiętałam, zupełnie inny, niż ten który „reprezentuje” kasyno. Na środku, znajdowała się nowoczesna fontanna, ze szkła, po której z cichym szmerem skapywała woda. W rogach sali stały stoły bilardowe a przy nich siedzieli ludzie, sprawiający wrażenie obeznanych i całkowicie pochłoniętych grą.

- No to co robimy? - zapytał Andy.

- Jak to co? Twoja rozpieszczona damulka, chce pograć. O patrz! Tam jest wolne miejsce. – wskazałam ręką stolik oddalony znacznie od innych, za którym siedział młody krupier spoglądający wprost na nas.

Podeszliśmy w milczeniu, usiedliśmy a pracownik kasyna, bez słowa począł rozdawać karty. Gdy skończył, zapytał z chytrym uśmiechem:

- O co gramy?

- O co? – zdziwił się Andy. – Zawsze myślałem, że w kasynach gra się na pieniądze... Ile pan proponuje? – zapytał.

Krupier nie był jednak zainteresowany postawą mojego przyjaciela, ani jego pytaniem. Przez cały czas spoglądał na mnie, w taki sposób, że zapragnęłam uciekać.

- Hej Lucy. Pamiętasz mnie? – zapytał.

- Lucy. Jaka Lucy? – zdziwił się Andy.

- Ona. – powiedział krupier.

Wstał od stolika i złapał mnie za ramię: 

- Nadal pamiętam twoje imię… Lucy.